Saturday, 29 June 2013


Ελλαδάρα και ας τρώγωμεν πέτρες : ) Σοβαρά τώρα, σαν την Ελλάδα μας καμία!
Συγχαρητήρια στο παιδί για το κατόρθωμά του, στα μούτρα των ψευδοπατριωτών της άκρας δεξιάς (και αριστεράς), καθώς και μια ευκαιρία να προβληματιστούμε για το θεμιτό/αθέμιτο, ωφέλιμο/ανώφελο και παραγωγικό/εφήμερο του ονείρου που κυνηγάνε αδίκως οι λαθρομετανάστες απανταχού της γής ...
Ο μαύρος μετανάστης χωρίς χαρτιά, ο "λαθραίος" όπως τον έλεγαν, ο παράνομος μικροπωλητής για να ζήσει την οικογένειά του, επιλέχτηκε στο νο 15 από τους Bucks στο ΝΒΑ!!! Και τι έκανε αυτός ο μαύρος λαθραίος με το περίεργο όνομα; Έβγαλε την Ελληνική Σημαία για να πανηγυρίσει την προσωπική του επιτυχία!!!
Κατάλαβες μικρόψυχε ηλίθιε Χρυσαυγίτη τι είναι τελικά πατρίδα, που το παίζεις πατριώτης με τις σβάστικες τατουαζ και τα μαχαίρια στην τσέπη; "From Greece, Giannis Adetokunbo..."
Αυτό δεν ήταν μια απλή γροθιά στον ρατσισμό. Ηταν... μπουνιά, κλωτσιά, κεφαλοκλείδωμα και "χαντούκεν" μαζί!!! via gazzeta.gr

Saturday, 22 June 2013

On the movie «The Ides of March» (2011)


COMMENTARY
On the movie «The Ides of March» (2011)
This movie reveals the truth on Politics, both on issues relating to the candidates, as well as on their campaigns and staff!
The first half, at least, of the film, realistically presents the way things run on current politics and the role that massive media play, how political marketing is over-ruling substantive political issues of a debate and how political cynicism prevails between candidates and their staff, even when they are coming from the same Party during the primaries' election for granting the candidature to lead a country.
The same modus vivendi in politics is observed in any modern liberal democracy, including Greece and Cyprus, though in a much higher degree of unorganized, populist and clumsy way!

Monday, 10 June 2013

Λίγα λόγια και απλά για την ... Κριτική Θεωρία της Σχολής της Φρανκφούρτης!


Ο H. Marcuse, αποσαφηνίζοντας και εμβαθύνοντας στο περιεχόμενο της Κριτικής Θεωρίας, της προσέδωσε ένα αισιόδοξο στίγμα, το οποίο απουσίαζε στην μέχρι τότε ανάλυση των θεωρητικών της Σχολής της Φρανκφούρτης, όπως ονομάστηκαν οι στοχαστές του Ινστιτούτου για την Κοινωνική Έρευνα του πανεπιστημίου της ομώνυμης πόλης.
Διάμεσω δε του J. Habermas η Κριτική Θεωρία συνεχίζει να συνεισφέρει στην Κοινωνική Θεωρία, έστω στις παρυφές της, κρίσιμα μεταεπιστημονικά θέματα, προσεγγίζοντας την Κοινωνία Ολιστικά και επιχειρώντας να εξηγήσει τα κοινωνικά φαινομένα με βάση τις συνθήκες μέσα από τις οποίες αυτά αναδύονται!
Βλ. Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος (1971) [1964].

Thursday, 6 June 2013

Το καζάνι του κοινωνικού αναβρασμού στην Τουρκία εκρήγνυται, με άγνωστες προς το παρόν συνέπειες! και μια ΕΡΓΑΣΙΑ – ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΑΡΘΡΟΥ Περί Νεότουρκων...


Το καζάνι του κοινωνικού αναβρασμού στην Τουρκία εκρήγνυται, με άγνωστες προς το παρόν συνέπειες!
και
μια ΕΡΓΑΣΙΑ – ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΑΡΘΡΟΥ Περί Νεότουρκων...
Mέσα στη δίνη του κοινωνικού αναβρασμού στη γείτονα χώρα, διακυβεύονται ύψιστα εθνικά μας συμφέροντα.
Σε κάθε ενδεχόμενο αποτέλεσμα και αναλόγως έκβασης των εξελίξεων, η πολιτιστική αυτή εξέγερση, σύμφωνα με τον γνωστό Τούρκο δημοσιογράφο Yavuz Baydar, απότοκος του νεοΟθωμανικού νεποτισμού της κυβερνώσας ελίτ του Κόμματος "Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης" (AKP) και του εσαεί ελλείμματος Δημοκρατίας που βασανίζει το τουρκικό κράτος, δύναται να έχει, με άγνωστες πιθανότητες, είτε θετική έκβαση εκδημοκρατικοποίησης της χώρας και βελτίωσης των διεθνών σχέσεων με Ελλάδα - Κύπρο, είτε να οδηγήσει σε ένταση, κλιμάκωσή της και ένα νέο ατέρμονο αδιέξοδο στο Κυπριακό.
Η κρυφή-άγνωστη απειλή παραμένει η αντίδραση του βαθέως στρατοκρατικού κράτους, των μυστικών υπηρεσιών και η πιθανή ενεργοποίηση σεναρίων πολέμων στην ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδος.
ΕΡΓΑΣΙΑ – ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΑΡΘΡΟΥ
Περί Νεότουρκων...
Βασίλης ΚΟΙΛΙΑΡΗΣ, Οικονομολόγος - Διεθνολόγος
Πανεπιστημιακή εργασία για το μάθημα Τουρκία: Κοινωνία, Οικονομία & Πολιτικό Σύστημα, του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Νεότουρκοι
Το άρθρο ακολουθεί μία περιγραφική, ιστορική και ιδεολογική προσέγγιση του Κινήματος των Νεότουρκων, που έδρασαν στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία για μια περίοδο τριών περίπου δεκαετιών, στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου.
Το κίνημα αυτό αποτελείτο από μία συσσωμάτωση ομάδων συμφερόντων και προσωπικοτήτων, διαφορετικής εθνοτικής καταγωγής, μεταξύ άλλων, Τουρκικής, Εβραϊκής, Ελληνικής και Αρμενικής, που είχαν ως κοινή επιθυμία τη μεταρρύθμιση της Αυτοκρατορίας, την επανεισαγωγή συντάγματος και εν τέλει την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό της χώρας και της κοινωνίας. “Εννοιολογικά, οι Νεότουρκοι αναφέρονται σε οποιαδήποτε ομάδα ή προσωπικότητα εντός μιας οργάνωσης, η οποία επιθυμεί την απόκτηση προεξέχουσας θέσης, δύναμης και πολιτικής εξουσίας”.
Σήμερα πολλοί καταλογίζουν στους Νεότουρκους θετικά και αρνητικά στοιχεία, με κυριότερο, αμφότερα, αυτό που θεωρείται σήμερα ως σύγχρονη Τουρκία. Η Επανάσταση δε των Νεότουρκων οδήγησε αρχικά στην εγκαθίδρυση της 2ης Συνταγματικής εποχής (1908) και αργότερα στην πτώση του Σουλτάνου Abtul Hamit ΙΙ (1909), καθώς και στην επανάσταση του Atatürk (1919 – επανάσταση η οποία στην σημερινή Τουρκία είναι γνωστή ως Τουρκικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας) εναντίον των συμμαχικών δυνάμεων που κατείχαν οθωμανικά εδάφη μετά την ήττα των δυνάμεων των Κεντρικών Δυνάμεων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (Α΄ΠΠ), την επακόλουθη ήττα της Ελλάδας στην μικρασιατική εκστρατεία (1922) και στην ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας (1923).
Αναφέρονται οι κυριότεροι αρθρογράφοι, ακτιβιστές και στρατιωτικοί εμπνευστές, ιδεολόγοι και πολιτικοί του Κινήματος, με κυριότερους εκφραστές τον “Θεσσαλονικιό” (τότε η Θεσσαλονίκη ήταν γνωστή ως Salonica, πόλη της οθωμανικής αυτοκρατορίας), μετέπειτα Υπουργό Οικονομικών, Mehmet Cavit Bey (εβραϊκής καταγωγής, αργότερα καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και κρεμάστηκε), τον επίσης “Θεσσαλονικιό” Munis Tekinalp (επίσης εβραϊκής καταγωγής), εκ των πατέρων-ιδρυτών της εθνικιστικής ιδεολογίας του Παν-Τουρκισμού, όπως επίσης και τον στρατιωτικό Ismail Enver Pasha, ηγέτη της Επανάστασης των Νεότουρκων και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα [κατηγορείται για τη γενοκτονία των Αρμενίων (1915) και την εμπλοκή της Αυτοκρατορίας στον Α΄ΠΠ χωρίς ερείσματα νομιμοποίησης και εξυμνείται για την δράση του στο Κίνημα και την Επανάσταση των Νεότουρκων (1908), η οποία αποτέλεσε θεμέλιο λίθο της μετέπειτα δράσης του Atatürk (ίδε πιο πάνω)].
Το κείμενο καταπιάνεται με τρεις ιστορικές περιόδους. Στην πρώτη (1889-1906), γίνεται αναφορά στην μυστικότητα του κινήματος και την πανεπιστημιακή του προέλευση, με ιδιαίτερη αναφορά στο 1ο Συνέδριο της Τουρκικής Αντιπολίτευσης, στο οποίο συμμετείχαν και ελληνικής καταγωγής υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στη δεύτερη περίοδο (1906-08), αναφέρεται η αρχική οργάνωση του κινήματος στη Θεσσαλονίκη και η γιγάντωσή του, με αιτία το Μακεδονικό Ζήτημα, που οδήγησε στη Συνταγματική Μοναρχία. Τέλος, στην τρίτη περίοδο (1914-17), στις πολιτικές εξελίξεις (Επιτροπή Ένωσης και Προόδου – Committee of Union and Progress), που οριοθετούνται από τη 2η Συνταγματική περίοδο και, εν μέσω του Α΄ΠΠ, στα μικρασιατικά μέτωπα, ανατολικά και δυτικά, στην εθνοκάθαρση των Αρμενίων και τον εκτοπισμό των Κούρδων, εντοπίζονται τα στρατιωτικά αίτια της κατάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ακολούθως, το άρθρο περιγράφει συνοπτικά τις ιδεολογικές-φιλοσοφικές ρίζες του Κινήματος, ήτοι τον Φιλελευθερισμό (Gustave Le Bon), τον Υλισμό και Θετικισμό (συνδυασμός θρησκείας-επιστήμης – Auguste Comte, Order and Progress), τον συγκεντρωτικό Κρατισμό-Κυβερνητισμό (από μια παγιωμένη κυβερνητική ελίτ που υποστήριζε απολυταρχικές θεωρίες) και τον Εθνικισμό [ο οποίος εξελίχθηκε από τις αρχικές μεταρρυθμίσεις (Tanzimat), στην ιδεολογία του Οθωμανισμού, προτού καταλήξει στην ιδεολογία του Τουρκισμού (Ahmer Riza, 1902) και την ψευδό-επιστημονική θεώρηση της ανώτερης φυλής].
Τέλος, στον άρθρο παρουσιάζονται οι επιδράσεις που είχε στην σύγχρονη Τουρκική Δημοκρατία το Κίνημα των Νεότουρκων, με κυριότερη επίδραση το γεγονός ότι έθεσε τις βάσεις για την επανάσταση του Atatürk. Εν κατακλείδι, τα κυριότερα χαρακτηριστικά του Κινήματος των Νεότουρκων μπορούν να συνοψιστούν στο συγκεντρωτικό κράτος και την πίστη στην πολιτική-ιδεολογική σοφία της ελίτ, καθώς και στις ιδεολογίες του εθνικισμού και θετικισμού, με αποτέλεσμα την υπέρβαση της ιδεολογίας σε μια ευρύτερη χρονική περίοδο επί των πολιτικών συνεπειών της συγκεκριμένης περιόδου που έδρασε το Κίνημα.