Thursday, 9 September 2010

Η Αλήθεια της Ζωής ... σε λίγες γραμμές!

Επιφανειακά η Κοινωνία και οι Πολιτισμοί εξελίσσονται, αναπτύσσονται και προοδεύουν. Στις μεταξύ τους όμως σχέσεις οι Άνθρωποι εκ αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα και πιθανόν και στο απώτερο μέλλον δεν εκκινούν την πορεία της ζωής τους από το ίδιο σημείο. Δεν τα καταφέρνει πάντοτε ο καλύτερος, ο εργατικότερος, ο εξυπνότερος ή και ο πνευματικότερος. Το σημείο εκκίνησης της ζωής του καθενός από εμάς είναι διαφορετικό. Σαν να ανταγωνίζεσαι στο στίβο στα 400 μέτρα με εμπόδια. Μόνο που εκτός του ότι κάποιοι ευνοούνται από τους προαναφερθέντες παράγοντες και επιλέγονται στον 4ο και 5ο διάδρομο, τα εμπόδια που συναντούν και προσπερνούν σε σχέση με τους υπολοίπους είναι μικρότερα. Δηλαδή οι καταπονημένοι, οι Σκόπηδες όλου του κόσμου αναγκάζονται να υπερπηδούν τα εμπόδια του 100άρη στο αγώνισμα του 400άρη. Τυχαίο? Δεν το νομίζω!

Εάν ο υπέρτατος σκοπός του Ανθρώπου είναι η επίτευξη της ευδαιμονίας, εφόσον δυνητικά ο ευδαιμονισμός είναι επιτεύξιμος και ευκταίος, τότε τι μέλλει γενέσθαι? Ρητορικό το ερώτημα.
Αξιωματικά αποδεχόμεαστε ότι Αριστοτελικά ο ευδαίμων είναι αυτός ο οποίος επιτυγχάνει τους επιμέρους στόχους που θέτει στη ζωή του. Τουτέστιν το ταξίδι, η πορεία της ζωής, προς την Ιθάκη έχει ουσία και όχι η τελεολογία, η ευδαιμονία!

Επιπλέον εάν δεν ανήκεις στην σύγχρονη ανώτερη τάξη, δεν έχεις χρήματα, δεν έχεις γνωριμίες, και περαιτέρω ο περίγυρος σου δεν σε προορίζει και ωθεί από μικρό για Μεγάλα Όνειρα, πράξεις, ευθύνες και τόλμη, τότε δεν έχεις καμία υπόθεση επιτυχίας σε αυτή τουλάχιστον τη Ζωήν! Εκτός εάν ...